Dia Uno para medicos: la luz como primer output, biofotonica y el badal celular

🔵 Düşünen bir dost için — Birinci Gün (Hekimler için)

Dostlar:

Var olan en karmaşık sistemi on yıllardır inceliyorsunuz. İnsan bedenini. Ve kimsenin sizden daha iyi bilmediği bir gerçek var: her biyolojik sürecin temelinde, modern tıbbın henüz derinlemesine anlamaya başladığı bir unsur yatmaktadır:

Işık.

Bereşit 1:3-5

“Ve 𐤀𐤋𐤄𐤉𐤌 dedi: Işık olsun. Ve ışık oldu. Ve 𐤀𐤋𐤄𐤉𐤌 ışığın iyi olduğunu gördü. Ve 𐤀𐤋𐤄𐤉𐤌 ışığı karanlıktan ayırdı. Ve 𐤀𐤋𐤄𐤉𐤌 ışığa Gün, karanlığa ise Gece adını verdi.”

Hekim olarak hemen tanıyacağınız üç gözlem.

Gözlem 1 — Bu ışık güneş değil

Güneş Dördüncü Gün’de ortaya çıkar. Bu ışık güneşten öncedir — herhangi bir yıldız kaynağından öncedir.

Modern fizikte: temel elektromanyetik spektrumdur. Gözlemlenebilir evrenin ilk örgütlü kuvveti. Güneş fotonları değil — sistemin ilk çıktısı olarak elektromanyetik alanın kendisi.

Ve tıp bunu içeriden doğrular:

Biyofotonik — bedeninizdeki her hücre ışık yayar. Mecazi olarak değil. Kelimenin tam anlamıyla. Metabolik süreçler tarafından üretilen düşük yoğunluklu fotonlar — Fritz-Albert Popp tarafından 1970’lerden bu yana belgelenmiş ve o tarihten bu yana defalarca doğrulanmıştır.

Hücreler ışık aracılığıyla iletişim kurar. DNA, bir düzenleyici mekanizma olarak foton yayar ve emer. Bu emisyonun uyumu, sağlıklı dokuyu hasta dokudan ayırt eder.

Sistemin ilk çıktısı — ışık — baktığınız her hastanın her hücresinde etkin biçimde işlemektedir.

Gözlem 2 — Sistem kendi çıktısını değerlendirir

“Ve 𐤀𐤋𐤄𐤉𐤌 ışığın iyi olduğunu gördü.”

Bu ayrıntı, klinik protokol tasarlamış her hekim için olağanüstü öneme sahiptir.

Yalnızca “ve ışık oldu” demiyor. Sistemin çıktıyı gözlemlediğini ve onu değerlendirdiğini söylüyor.

Bilinçli bir gözlemci var. Bir değerlendirme ölçütü var. Geri besleme var.

Klinik açıdan: sistemin öz tanı kapasitesi vardır. Her çıktıyı, tov olanın — iyi, işlevsel, bütün olanın — iç ölçütüne göre değerlendirir.

Bu, kör talimatlar yürüten mekanik bir sistem değildir. Etkin değerlendirici bilinci olan bir sistemdir.

Gözlem 3 — İlk ayrım

“Ve 𐤀𐤋𐤄𐤉𐤌 ışığı karanlıktan ayırdı.”

İbranicede/Fenikcede badal — ayırmak, ayırt etmek, işlevsel bir ayrım yapmak.

Hekim için bu temeldir: bu ayrımdan önce sistemin durumu tohu vavohu idi — biçimsiz, yapısız, farklılaşmış işlevi olmayan kaos.

Sistemin ilk örgütleyici eylemi madde yaratmak değildi. Bir ayrım oluşturmaktı.

Işık / karanlık. Sinyal / gürültü. Düzen / kaos.

Bu tam olarak embriyonik gelişimde olan şeydir — hücresel farklılaşmanın ilk eylemi yeni hücre tipleri yaratmak değil, embriyonun bölgeleri arasında ayrımlar oluşturmaktır. Karaciğer ya da kalp olmadan önce — gradyanlar vardır. Ayrımlar vardır. Badal vardır.

İnsan bedeninin kodu, her yeni insanda Birinci Gün’ün örüntüsünü tekrarlar.

Ve hekimler olarak göz ardı edemeyeceğiniz bir şey daha var:

Işık, sirkadiyen sistemi düzenler — neredeyse her fizyolojik süreci yöneten biyolojik saat. Kortizol, melatonin, vücut sıcaklığı, hücre bölünmesi, DNA onarımı — hepsi ışık/karanlık döngüsüyle senkronize.

Metin, Birinci Gün’ün sonunda şöyle der: “ve ışığa Gün, karanlığa ise Gece adını verdi.”

Bu rastgele bir adlandırma değildir. Biyolojik saatin ilk talimatıdır.

Işığı tasarlayan sistem — aynı anda o ışığın tüm canlılara dayattığı ritmi de tasarladı.

Bunun bıraktığı soru:

Sistemin ilk çıktısı ışık ise — ve ışık hücresel iletişimin, genetik düzenlemenin, fizyolojik senkronizasyonun mekanizmasıysa —

Bildiğimiz en eski metnin mitoloji değil, sizin incelediğiniz sistemin mimari kılavuzu olması mümkün müdür?

Bir sonraki mesajda: İkinci Gün. Sistemin modern fiziğin henüz geçemediği sınırı koyduğu yer.