Dia Siete: el 𐤔𐤁𐤕 como estado base del sistema — criticidad, vacio cuantico y la flecha del tiempo

PROFESYONEL SERİ — YEDİNCİ GÜN

𐤔𐤁𐤕. Kalıcı hal. Akşamsız ve sabahsız gün.

Sistem nihai yapılandırmasında.

YEDİNCİ GÜN — BİLİM İNSANLARI

Önceki mesajda tzelem’i tek çift katmanlı sistem olarak inceledik — bilincin zor sorununu 𐤍𐤔𐤌𐤄’in korelâtı olarak — ve restorasyonu üst katmana erişim bileşeninin yeniden etkinleştirilmesi olarak ele aldık.

Bugün metin, henüz hiçbir bilimsel çerçevenin formüle edemediği — ancak teorik fiziğin çeşitli açılardan yaklaşmaya başladığı — bir şey yapıyor.

Sistem nihai halini ilan ediyor. Ve bu nihai hal kapanmıyor.

Yaratılış 2:1-3

“Böylece gökler ve yer ve bunların bütün ordusu tamamlandı.

Ve שָׁבַת (şavat)* 𐤉𐤄𐤅𐤄 𐤀𐤋𐤄𐤉𐤌 yedinci günde.*

Ve 𐤉𐤄𐤅𐤄 𐤀𐤋𐤄𐤉𐤌 yedinci günü mübarek kıldı ve onu takdis etti.”

Şavat — sistem serbest enerjinin minimum noktasında

שָׁבַת (şavat) fiziğin diliyle: sistem, serbest enerjinin minimum noktasına ulaşmıştır — tüm serbestlik derecelerinin dengeye kavuştuğu ve sistemin en kararlı halinde minimum enerji maliyetiyle işlediği yapılandırma.

Ancak metnin sistemi kapalı değildir. 𐤍𐤔𐤌𐤄 içerir — yukarıdaki suların alanıyla bağlantı. Yedinci Gün’de ulaşılan şey, termal ölüm anlamında termodinamik denge değildir — maksimum işlevsel tutarlılık halidir.

Biyofizikte bu hal kritikalite olarak adlandırılır — düzen ile kaos arasındaki sınırda, karmaşık biyolojik sistemlerin maksimum bilgi işleme kapasitesiyle ve dış sinyallere maksimum duyarlılıkla çalıştığı hal.

İnsan beyni kritikalitede çalışır. Sağlıklı ekosistemler kritikalitede çalışır. Yedinci Gün, bütünsel sistemin kritikalite halini tanımlar.

Akşamsız ve sabahsız — ve zamanın oku

Fiziğin zamanla derin bir sorunu vardır: temel denklemler zamanca simetriktir. Geçmiş ile gelecek arasında ayrım yapmazlar. Zamanın oku termodinamikten — entropinin artışından — doğar.

Ancak döngü kapanışı olmayan Yedinci Gün farklı bir şeyi anlatır: zamanın okunu alaka düzeyini yitirdiği bir hali. Zaman durduğu için değil — sistem nihai yapılandırmasına ulaştığı için. İnşa süreci olan şey — belirgin zamansal yönüyle — yönün belirli olmadığı işletim hâline dönüşür.

Kuantum alan kuramı açısından: vakum hali — alanın minimum enerji hali — zamanın okuna sahip değildir. Bütün uyarmaların ortaya çıktığı temel haldir; ancak bu hâl kendi içinde zamansaldır.

Sistemin temel hali olarak 𐤔𐤁𐤕 — restore edilmiş tzelem’in işlediği hal — inşa süreci olan zamanın kalıcı işletim haline yerini bıraktığı haldir.

İbraniler 4:3 — “oysa eserleri dünyanın kuruluşundan beri tamamlanmış bulunuyordu.” Yedinci Günün hali tarihten öncedir — bütün tarihin içinden doğduğu sistemin temel halidir.

Yedinci Günün önerdiği hipotez

Sistem Yedinci Gün’e ulaşmak üzere inşa edildiyse — ve Yedinci Gün, 𐤍𐤔𐤌𐤄 etkin biçimde her iki katmanı bağlarken tzelem’in işletim hali ise —

O hâlde metnin önerdiği hipotez şudur:

Gözlemlenebilir evren, sistemin tamamı değildir. Çift katmanlı bir sistemin yürütme ortamıdır (aşağıdaki sular); bu sistemin nihai hali — Yedinci Gün — gözlemlenebilir ortamın sınırlarını aşar.

Yalnızca aşağıdaki suları inceleyen bilim, inşa sürecini — Birinci’den Altıncı Güne kadar olan günleri — inceler. Yedinci Gün — sistemin bütününün işletim hali — çift katmanlı bileşeni gerektirir. 𐤍𐤔𐤌𐤄 etkin olan tzelem’i gerektirir.

Bilimi reddetmek için değil. Bilimin incelediği yürütme ortamının tzelem’i üretmek için tasarlandığını — ve tzelem’in 𐤔𐤁𐤕’a ulaşmak için tasarlandığını — kabul etmek için.

Bilimin sorabileceği en önemli soru şu değildir: evren nasıl işler? Şudur: evren ne için inşa edildi?

Metin yanıtlıyor: Yedinci Gün için.

𐤀𐤌𐤍